இஸ்ரேலில் சுமார் 20% பேர் அரேபியர்:  எப்படி?

1948-ஆம் ஆண்டு இஸ்ரேல் தனி நாடாக உருவானபோது, அந்தப் பகுதியில் வாழ்ந்த லட்சக்கணக்கான அரபு மக்கள் தங்களது வீடுகளைவிட்டு வெளியேறினர்.

ஆனால், அங்கேயே தங்கியிருந்தவர்களுக்கு இஸ்ரேல் அரசு குடியுரிமை வழங்கியது. தற்போது அவர்கள் இஸ்ரேலிய அரபுகள் என்று அழைக்கப்படுகின்றனர்.

இஸ்ரேலில் வாழும் அரபு மக்கள், அந்நாட்டின் மிகப்பெரிய சிறுபான்மையினராக உள்ளனர். ஆக்கிரமிக்கப்பட்ட மேற்குக் கரை மற்றும் காஸா பகுதியில் வாழும் அரபு பாலத்தீனர்களிடமிருந்து இவர்கள் வேறுபட்டவர்கள்.

இஸ்ரேலின் மொத்த மக்கள் தொகையில் சுமார் 20 சதவீதம் பேர் அரபு வம்சாவளியைச் சேர்ந்தவர்கள்.

அரபு குடிமக்களுக்கு யூதர்களுக்கு இணையான சட்ட உரிமைகள் உள்ளன. இருப்பினும், இரு சமூகங்களுக்கும் இடையே மதம், கலாசாரம் மற்றும் சமூக ரீதியான வேறுபாடுகளும் உள்ளன.

இஸ்ரேலின் சிறுபான்மை மக்கள்தொகையில் சுமார் 80 சதவீதம் பேர் முஸ்லிம்கள். எஞ்சியவர்கள் கிறிஸ்தவர்கள் மற்றும் ட்ரூஸ் சமூகத்தைச் சேர்ந்தவர்கள்.

இந்த அரபு முஸ்லிம்களில் பலர், மேற்குக் கரை மற்றும் காஸா பகுதியில் வாழும் பாலத்தீனர்களுடன் தங்களை ஒப்பிட்டுப் பார்க்கின்றனர்.

இஸ்ரேலில் அரேபியர்களின் நிலைமை எப்படி இருக்கிறது?

இஸ்ரேல் தன்னை ஒரு யூத மற்றும் ஜனநாயக நாடாகக் குறிப்பிடுகிறது. ஆனால், விமர்சகர்கள் இதை ஏற்கவில்லை.

இஸ்ரேல் அரசு, “அரபு குடிமக்களுக்கு யூதர்களுக்கு இணையான சிவில் மற்றும் சட்ட உரிமைகள் உள்ளன. இருப்பினும், அரபு குடிமக்களுக்கு பொதுவாகக் கட்டாய ராணுவச் சேவையிலிருந்து விலக்கு அளிக்கப்பட்டுள்ளது” என்று கூறுகிறது.

ட்ரூஸ் சமூகத்தைச் சேர்ந்த ஆண்கள் உள்ளிட்ட சில குறிப்பிட்ட பிரிவினருக்கு ராணுவச் சேவை தொடர்பாக வெவ்வேறு விதிகள் நடைமுறையில் உள்ளன.

பிபிசி செய்தி அறிக்கையின்படி, அங்குள்ள இந்த நடைமுறை குறித்து இஸ்ரேலிய அரபு நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் ஒருவர், “யூதர்களைப் பொறுத்தவரை இந்த நாடு ஜனநாயக நாடாக உள்ளது. ஆனால், அரபு மக்களைப் பொறுத்தவரை இது ஒரு யூத நாடாகவே செயல்படுகிறது” என்று கருத்து தெரிவித்துள்ளார்.

அரபு சமூகத்தைச் சேர்ந்த பலரும், இஸ்ரேலில் தாங்கள் “இரண்டாம் தரக் குடிமக்களாக” இருப்பதாகவே கருதுகின்றனர்.

சமத்துவமின்மை தொடர்பான இந்தப் பிரச்னைகள், அரசின் விசாரணை அறிக்கைகள் மற்றும் சர்வதேச அறிக்கைகளிலும் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளன.

2003-ஆம் ஆண்டு அமைக்கப்பட்ட ஓர் ஆணையம் (Orr Commission), தனது விசாரணையில் அரபு சமூகத்தினருக்கு எதிரான பாகுபாட்டுடன் கூடிய அணுகுமுறையை இஸ்ரேல் அரசு கொண்டிருந்ததாக முடிவு செய்தது.

இதேபோல், அமெரிக்க வெளியுறவுத் துறையின் அறிக்கையிலும் அரபு குடிமக்கள் சட்ட ரீதியாகவும் சமூக ரீதியாகவும் பாகுபாட்டை எதிர்கொள்வதாகக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

இஸ்ரேலில் அரேபியர்கள் எங்கே வாழ்கிறார்கள்?

இஸ்ரேலிய அரபு மக்களில் பெரும்பாலானோர் வடக்கு இஸ்ரேலில் வசிக்கின்றனர். நாசரேத், உம் அல்-ஃபஹ்ம், சக்னின் போன்ற நகரங்கள் அவர்களின் முக்கியக் குடியிருப்புப் பகுதிகளாக உள்ளன.

இவை தவிர, ஹைஃபா, யாஃபா போன்ற நகரங்களிலும் ஏராளமான அரபு மக்கள் வசிக்கின்றனர். இங்கு அரபு மற்றும் யூத சமூகத்தினர் ஒன்றாக வாழ்கின்றனர்.

1948-ஆம் ஆண்டுக்குப் பிறகு அரபு மக்கள் தங்களது வீடுகளையும் நிலங்களையும் விட்டு வெளியேறியதைத் தொடர்ந்து, அந்த நிலங்களை இஸ்ரேல் அரசு கையகப்படுத்தியது. ஓர் ஆணையத்தின் (Orr Commission) அறிக்கையின்படி, இவ்வாறு கையகப்படுத்தப்பட்ட நிலப்பரப்பு மிகவும் பெரியதாகும்.

அதன்பிறகு அரசாங்கம் மேற்கொண்ட கொள்கைகள், இஸ்ரேலிய அரபு மக்களுக்குச் சொந்தமான நிலங்களின் அளவை மேலும் குறைத்ததாக அந்த ஆணையம் தனது அறிக்கையில் குறிப்பிட்டுள்ளது.

துல்லியமான புள்ளிவிவரங்களைப் பெறுவது கடினமாக இருந்தாலும், உரிமைகளுக்காகப் போராடும் அமைப்புகளின் தகவலின்படி, இஸ்ரேலின் மொத்த மக்கள் தொகையில் 20 சதவீதமாக உள்ள அரபு மக்கள், அந்நாட்டின் மொத்த நிலப்பரப்பில் வெறும் 3 சதவீதத்தை மட்டுமே சொந்தமாகக் கொண்டுள்ளனர்.

பெடோயின் மக்களுக்கான குடியிருப்புப் பகுதிகளைத் தவிர, 1948-ஆம் ஆண்டுக்குப் பிறகு புதிதாக அரபு நகரங்கள் எதுவும் உருவாக்கப்படவில்லை.

ஆனால், அதற்குப் பிறகு இஸ்ரேலின் அரபு மக்கள்தொகை குறைந்தது ஏழு மடங்கு அதிகரித்துள்ளது.

ஓர் ஆணையத்தின் அறிக்கையின்படி, பல அரபு குடியிருப்புப் பகுதிகளைச் சுற்றி ராணுவச் சோதனைச் சாவடிகள், யூத நகராட்சிகள், தேசியப் பூங்காக்கள் மற்றும் நெடுஞ்சாலைகள் அமைக்கப்பட்டன. இதனால் அந்தக் குடியிருப்புப் பகுதிகளை விரிவாக்க முடியாத நிலை ஏற்பட்டது.

உரிமைகளுக்காகப் போராடும் அமைப்புகளின் மதிப்பீட்டின்படி, தெற்கு இஸ்ரேலின் நெகேவ் பகுதியில் நாடோடி பழங்குடியினரான சுமார் 1.6 லட்சம் பெடோயின் அரபு மக்கள் வசிக்கின்றனர்.

அவர்களில் கிட்டத்தட்ட பாதிப் பேர் அடிப்படை வசதிகள்கூட இல்லாத, அரசால் அங்கீகரிக்கப்படாத குடியிருப்புப் பகுதிகளில் வாழ்கின்றனர்.

இஸ்ரேலில் உள்ள அரபுப் பகுதிகள் எப்படி இருக்கின்றன?

இஸ்ரேலில் உள்ள அரபு குடும்பங்களில் பாதிக்கும் மேற்பட்டவை வறுமையில் வாழ்கின்றன. ஆனால், யூத குடும்பங்களில் வெறும் 15 சதவீதத்தினர் மட்டுமே வறுமையில் உள்ளனர். இந்த இடைவெளி தொடர்ந்து அதிகரித்து வருகிறது.

மொசாவா உரிமைகள் மையத்தின் தகவல் படி, கடந்த சில ஆண்டுகளாக அரபு சமூகங்களின் வளர்ச்சிக்காக அரசு வழங்கும் நிதி, ஒரே ஓர் ஆண்டைத் தவிர மற்ற அனைத்து ஆண்டுகளிலும் குறைக்கப்பட்டுள்ளது.

யூதர்கள் வசிக்கும் பகுதிகளுடன் ஒப்பிடும்போது, பல அரபு பகுதிகளில் நகராட்சி சேவைகளும் மிகவும் பின்தங்கியுள்ளன.

வகுப்பறைகள் பற்றாக்குறை, பழைய சாலைகள் மற்றும் வேலைவாய்ப்புகள் இல்லாமை ஆகியவை அவர்கள் எதிர்கொள்ளும் முக்கியப் பிரச்னைகளாக உள்ளன.

அரபு பகுதிகளில் நகராட்சி வரிகள் குறைவாக வசூலிக்கப்படுவதால்தான் இந்தப் பாகுபாடு நிலவுவதாக சில இஸ்ரேலியர்கள் கூறுகின்றனர்.

இருப்பினும், முறையான சேவைகள் வழங்கப்படாதபோது தாங்கள் ஏன் வரி செலுத்த வேண்டும் என்று சில அரபு மக்கள் கருதுவதாக மொசாவா மையம் தெரிவிக்கிறது.

நகராட்சிகளின் வருவாயைப் பெருக்கும் தொழிற்சாலைகள், வணிக நிறுவனங்கள் மற்றும் அரசு அலுவலகங்களும் இந்த அரபு பகுதிகளில் மிகக் குறைவாகவே உள்ளதாக அந்த அமைப்பு தெரிவித்துள்ளது.

அமெரிக்க வெளியுறவுத் துறையின் தகவலின்படி, இஸ்ரேலின் பல்வேறு வேலைவாய்ப்புத் துறைகளில் அரபு மக்கள் போதிய பிரதிநிதித்துவம் பெறவில்லை.

மொசாவா மையத்தின் தகவலின்படி, அரசு ஊழியர்களில் இஸ்ரேலிய அரபு மக்களின் பங்கு வெறும் 8 சதவீதம் மட்டுமே உள்ளனர். உயர் தொழில்நுட்ப நிறுவனங்களில் பணிபுரியும் 70,000 ஊழியர்களில் 300 பேர் மட்டுமே அரபு மக்கள்.

அரசு நிதியுதவியுடன் செயல்படும் அரபு மொழிப் பல்கலைக்கழகம் ஒன்று கூட அந்நாட்டில் இல்லை.

யூதர்களுக்கும் அரேபியர்களுக்கும் சமமான சட்ட உரிமைகள் உள்ளனவா?

இஸ்ரேல் அரசு யூதர்களுக்கும் அரேபியர்களுக்கும் சமமான சட்ட உரிமைகள் உள்ளன எனக் கூறுகிறது.

ஆனால், இஸ்ரேலிய அரபு மக்களின் உரிமைகளுக்காகப் போராடும் அமைப்புகள் இதை ஏற்கவில்லை.

மொசாவா மையத்தின் கூற்றுப்படி, இங்கு

அரேபியர்களுக்கு எதிராக வெளிப்படையாகப் பாகுபாடு காட்டும் குறைந்தது 20 சட்டங்கள் உள்ளன. இஸ்ரேலிய அரேபியர்களுக்கு அதிகாரப்பூர்வ சிறுபான்மையினர் அந்தஸ்து இல்லை.

அரபு மொழி ஓர் அதிகாரப்பூர்வ மொழியாக இருந்தாலும், ஹீப்ரு மொழிக்கு வழங்கப்பட்டுள்ள அதே அந்தஸ்து அதற்கு இல்லை. யூதர்களின் பண்டிகைகளுக்கு தேசிய விடுமுறை அளிக்கப்படுகிறது. ஆனால், முஸ்லிம்கள் மற்றும் கிறிஸ்தவர்களின் பண்டிகைகளுக்கு அவ்வாறு விடுமுறை அளிக்கப்படுவதில்லை.

மிகவும் சர்ச்சைக்குரிய சட்டங்களில் ஒன்று 2003-ஆம் ஆண்டின் குடியுரிமைச் சட்டமாகும். இந்தச் சட்டத்தின்படி, ஆக்கிரமிக்கப்பட்ட மேற்குக் கரை அல்லது காஸா பகுதியைச் சேர்ந்த பாலத்தீனர்கள், இஸ்ரேலியர்களைத் திருமணம் செய்துகொண்டால் பொதுவாக இஸ்ரேலுக்குக் குடிபெயர அனுமதிக்கப்படுவதில்லை.

இந்தத் தடை 25 வயதுக்குக் குறைவான பெண்களுக்கும், 35 வயதுக்குக் குறைவான ஆண்களுக்கும் பொருந்தும்.

இந்த வயதைக் கடந்த பாலத்தீனர்கள் மட்டுமே இஸ்ரேலில் தற்காலிகமாகத் தங்க அனுமதிக்கப்படுகின்றனர்.

பாதுகாப்புக் காரணங்களுக்காக இந்தச் சட்டம் அவசியமானது என்று இஸ்ரேல் வாதிடுகிறது. ஆனால், இது தங்களுக்கு எதிரான பாகுபாடு என்று அரபு மக்கள் கூறுகின்றனர்.

இஸ்ரேலில் நிலம் மற்றொரு சர்ச்சைக்குரிய விவகாரமாக உள்ளது. அந்நாட்டின் மொத்த நிலப்பரப்பில் சுமார் 93 சதவீதம் அரசுக்கோ அல்லது அரசு சார்ந்த அமைப்புகளுக்கோ சொந்தமானதாக உள்ளது.

இந்த நிலங்கள் குடிமக்களுக்குக் குத்தகைக்கு விடப்படுகின்றன. இதில் 13 சதவீத நிலம், யூதர்களுக்கான தாயகத்தை உருவாக்குவதற்காக நிலங்களை வாங்கும் நோக்கில் பிரத்யேகமாக நிறுவப்பட்ட யூத தேசிய நிதியத்தின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ளது.

உண்மையில், இன்றும்கூட இஸ்ரேலிய அரபு மக்களுக்கு அரசு நிலங்களைக் குத்தகைக்கு எடுப்பது மிகவும் கடினமாக இருப்பதாக உரிமைகளுக்காகப் போராடும் அமைப்புகள் தெரிவிக்கின்றன.

அரசியலில் அரேபியர்களின் பங்கு என்ன?

1966-ஆம் ஆண்டு வரை இஸ்ரேலிய அரபு மக்கள் ராணுவ ஆட்சியின் கீழ் வைக்கப்பட்டிருந்தனர். 1980 மற்றும் 1990-களில்தான் சுதந்திரமான அரபு அரசியல் கட்சிகள் உருவாகின.

தற்போது 120 உறுப்பினர்களைக் கொண்ட இஸ்ரேல் நாடாளுமன்றத்தில், அரபு கட்சிகள் சார்பில் வெற்றி பெற்ற 13 உறுப்பினர்கள் உள்ளனர்.

குறிப்பாக, பாலத்தீனர்களுடனான பதற்றம் அதிகரிக்கும் காலங்களில், இஸ்ரேலில் அரபு மக்கள் பெரும்பாலும் நாட்டின் “ஐந்தாவது படை” (உள்நாட்டு எதிரிகள்) என்று குறிப்பிடப்படுகின்றனர்.

சில இஸ்ரேலிய அரபு மக்கள் தேசியத் தேர்தல்களில் பங்கேற்பதே இல்லை. இதற்கு இரண்டு காரணங்கள் உள்ளன. முதலாவது, தங்களது வாக்குகளால் தற்போதைய அரசியல் அமைப்பில் எந்த மாற்றத்தையும் ஏற்படுத்த முடியாது என்று அவர்கள் நம்புகின்றனர். இரண்டாவது, இஸ்ரேல் அரசை அங்கீகரிக்க அவர்கள் விரும்புவதில்லை.

இஸ்லாமிய இயக்கம் இந்த இரண்டாவது காரணத்தை ஆதரிக்கிறது. இருப்பினும், அந்த இயக்கம் உள்ளாட்சித் தேர்தல்களில் மட்டுமே பங்கேற்கிறது.

அரபு மக்கள் மீதான இஸ்ரேலிய அரசாங்கத்தின் அணுகுமுறை என்ன?

இஸ்ரேல் உருவானது முதல் கல்வி, சுகாதாரம் மற்றும் பெண்கள் உரிமைகள் போன்ற துறைகளில் அரபு மக்களுக்காகப் பெரும் முன்னேற்றங்களை ஏற்படுத்தியுள்ளதாக இஸ்ரேல் அரசு கூறுகிறது.

அரபு மக்களின் சமூகப் பொருளாதார நிலைமை மோசமடைந்ததற்குப் பின்னால் வேறு காரணங்களும் இருப்பதாக அரசு தெரிவிக்கிறது.

உதாரணமாக, அவர்களது குடும்பங்கள் பெரிதாக இருப்பதும், பெண்களுக்கான வேலைவாய்ப்புகள் குறைவாக இருப்பதும் இதற்குக் காரணங்களாகக் கூறப்படுகின்றன.

2000-ஆம் ஆண்டு நடைபெற்ற கலவரங்களுக்குப் பிறகு ஓர் ஆணையம் (Orr Commission) அமைக்கப்பட்டது. காவல்துறையின் அலட்சியம், பாகுபாடு மற்றும் அரபு தலைவர்களின் ஆத்திரமூட்டும் கருத்துகள் ஆகியவையே அந்தக் கலவரங்களுக்குக் காரணம் என்று அந்த ஆணையத்தின் விசாரணையில் கண்டறியப்பட்டது.

முந்தைய வலதுசாரி அரசாங்கத்தில் பிரதமர் பெஞ்சமின் நெதன்யாகுவும் சிறுபான்மை சமூகத்தைச் சேர்ந்த ஒருவரை அமைச்சராக நியமித்திருந்தார்.

சிறுபான்மை சமூகங்களைச் சேர்ந்த தொழில் நிறுவனங்களில் அரசு மற்றும் தனியார் துறை இணைந்து முதலீடு செய்வதற்காக 4 கோடி அமெரிக்க டாலர்கள் (சுமார் ரூ.380 கோடி) நிதியையும் அரசு அறிவித்திருந்தது.